Verder dan die ene muur kon je niet gaan
IJzeren deur. Sta op! Doorwerken!
Je vermoeide lijf in beweging
Je vingers knijpend in de schop
Dag na dag
Uur na uur
De witte kalksteen verblindde je ogen
Voor altijd beschadigd
Minuut na minuut
Hun kleding, hun voedsel
Hun regels
Nooit zou het meer van jou zijn
Iedere seconde, iedere ademstoot
Hun macht, hun commando’s
Hun minachting
27 lange jaren

Terwijl ik naar school fietste
op een terrasje zat, verliefd werd
de zee in rende
liedjes zong en danste

Nummer 46664 was van hun
Maar jij, jij bleef ongrijpbaar
Vrij
’s Nachts, op de harde grond van je cel
Voerden jouw dromen je weg van Robbeneiland
Begon je aan je lange wandeling
Stap voor stap
Naar een toekomst voor allen
Blank en zwart
Vrijheid was jij
Een ziel zo ongelooflijk licht
Vol kracht, vol wijsheid
Vol liefde

Diepe, diepe buiging
voor u, Meneer Mandela

Gepubliceerd in: De vrede van Den Haag – deel 2

Foto: cel van Nelson Mandela op Robbeneiland (maart 2011)

 

 

Deel deze pagina