Als de sporen van de straat

Een eerste zweem van licht kleurt de lucht. Nog slaperig kijk ik door mijn oogharen heen en zie mijn blote benen vooruitgestoken op de grond, een harde grond van steen en stof. Mijn rug lijkt verstard, ik probeer niet te bewegen, wetende dat ik daarmee mijn verdoofde...

Espacchio, god van de leegte

Hoe leeg kan een plek op aarde zijn? Zand tot aan de horizon, de eindeloze broeierige horizon. Zand waar de hitte vanaf brandt in transparant gloeiende vlammen. Grauw zand, vlak zand. Geen boom te zien, geen rotsblokken, geen zuchtje wind, niets. Grauw, blauw, zon....