15-4-2018 Geen goed nieuws

Lieve vrienden

Helaas kom ik niet met goed nieuws. Onvoorstelbaar slecht nieuws zelfs. Hou je maar vast.

Vorige week was ik met vage buikklachten bij de huisarts. Bloedonderzoek toonde veel te hoge leverwaarden aan. Een echo van mijn lever leverde vervolgens zeer verontrustende beelden op. De huisarts verwees me maandag meteen door naar de oncoloog.

Na maandag ben ik in een rollercoaster beland met spoedopname in Leyenburg voor tig zakken infuus vanwege te hoog calcium in m’n bloed, een ct-scan, meer bloedafname, een echo met biopsie etc etc. Overal mocht ik tussendoor als ‘spoedgeval’. Binnen 3 dagen (donderdag) was het duidelijk…

Ik heb galgangkanker, een weinig voorkomende vorm van leverkanker, met uitzaaiingen op andere plekken. Niet te genezen. Wel te rekken, maar dan moet je in maanden denken, niet in jaren.

Zo.. patsboem kledder,  dat was het bericht dat we donderdag kregen. Ron en ik zitten nu nog verbijsterd om ons heen te turen. Langzaam en meedogenloos hard begint het tot ons door te dringen. Ik mocht wel weer even naar huis gelukkig.

Hè bah ik wil jullie niet laten schrikken maar dit is wel het verhaal.

Ik heb geen flauw idee hoe de komende tijd eruit gaat zien. Woensdag gaan we het behandelplan (het ‘rekken/remmen’ dus) bespreken.

Wat Ron en mij betreft rekken we het nog een flink end verder uit. Er valt nog genoeg te genieten. Ik voel me ook helemaal niet doodziek. Erg moe, dat wel. Heel erg moe. Maar dat kan door behandeling wat verbeteren.

Ik snap dat je onwijs bent geschrokken. Reageren per post, mail of app mag natuurlijk altijd. Ik garandeer echter geen (snelle) reactie maar lees het wel.

De bel van mijn telefoon staat uit, Ron is wel bereikbaar via 06 11254611 en ronmatla @ live.nl. Ron zal jullie proberen op de hoogte te houden, maar je mag ook altijd even met hem contact opnemen.

Bezoekafspraken daar doen we voorlopig niet aan. Wij zullen nu eerst al onze tijd en energie nodig hebben en gebruiken voor het behandelplan en om weer wat stabiliteit en rust terug te krijgen en dit te verwerken.

We gaan ervan uit dat we nog verrassend lange tijd gewoon doorleven als vanouds – met wat aanpassingen uiteraard – en er nog een hoop valt te genieten.

Veel liefs,

Annick, Ron & Gijs

 

22-4-2018 Update en behandelplan Annick

Lieve mensen,

Meedogenloos hard is de realiteit inmiddels wel aan het doordringen, het besef is er gevoelsmatig nog steeds nauwelijks, maar we moeten gaan proberen te genieten van hetgeen ons rest.  

Dank jullie wel voor al jullie lieve reacties en berichtjes. Annick zal er helaas niet van genezen, maar het geeft haar wel een heel warm, liefdevol en krachtig gevoel.

Afgelopen woensdag hebben we samen met de oncoloog een planning voor de komende periode gemaakt. Maximaal 5 behandelingen chemokuur zijn – fysiek – mogelijk, van ieder 3,5 week.  ‘Kwaliteitverbeterend’, zoals het wordt genoemd, met zo min mogelijk bijwerkingen. Op dag 1 en 8 van iedere behandeling wordt Annick 24 uur opgenomen in het Haga ziekenhuis. De eerste kuur start 2 mei. De behandelingen zijn, zoals ons wordt verzekerd, goed te verdragen en de overige dagen zou ze zich redelijk oké moeten voelen.

We hebben, medisch gezien, de ruimte gekregen om bijvoorbeeld na de 2e kuur een kleine pauze in te lassen om eventueel wat langer met elkaar op vakantie te gaan.

Onlangs is een prematuur en experimenteel onderzoek naar galgangkanker gestart in het AMC, met een alternatieve medicatie, niet genezend en ook slechts remmend. Annick zou, na uitbehandeling, in aanmerking kunnen komen om hieraan deel te nemen. Om deze optie open te houden wordt Annick aanstaande dinsdag een dag opgenomen voor nogmaals een leverbiopsie zodat alle benodigde waarden op voorhand aanwezig zijn.

De afgelopen 10 dagen zijn we vooral en zeker belangrijk, bezig geweest met de mensen om ons heen: vertellen, praten, mailen, appen, reageren… communiceren. Emotioneel, liefdevol, waardevol, maar ook energievretend. Nu hopen we aan onszelf toe te komen. Want hoe graag we ook zouden willen, wij kunnen jullie op dit moment niet troosten. Wij hebben onze handen vol aan onszelf en moeten daarin helaas egoïstisch zijn.

We willen jullie heel erg bedanken voor het begrip dat wij rust vragen, rust nodig hebben en dus eigenlijk gewoon even met rust gelaten willen worden. Het zal ook voor jullie niet altijd even makkelijk zijn, maar daar zijn we jullie wel echt heel dankbaar voor.  

De komende periode zullen we met z’n 3-en of samen, er vaker even tussenuit gaan, om tot onszelf te komen en vooral ook van elkaar te genieten en het met elkaar proberen te verwerken.

We zijn nu doodop, trekken ons morgen voor een paar dagen terug in het prachtige Limburg, gaan ons opladen én voorbereiden op een loodzware, maar intens mooie, waardevolle, bijzondere en meest liefdevolle periode uit ons leven.

Liefs, 

Ron, Annick & Gijs

 

26-5-2018 Update Annick en uitnodiging

Lieve familie en vrienden,

zoals jullie in de bijlage gaan zien: Maandag 4 juni gaan wij trouwen!

We willen deze bijzondere dag én ongetwijfeld het allermooiste moment van ons leven heel, héél erg graag met jullie delen.

We beseffen terdege dat het erg kort dag is, dat is helaas door de omstandigheden niet anders, meer dan begrip wanneer het niet lukt, maar desondanks hopen we echt van harte dat jullie erbij kunnen en willen zijn.

Annick heeft inmiddels haar eerste behandelsessie van 3,5 week achter de rug en is gisteren aan de tweede sessie begonnen. De eerste is relatief goed verlopen. De chemo en overige medicatie leverden gelukkig weinig tot geen bijwerkingen op, ze kreeg er de eerste dagen na de chemo zelfs iets meer energie en eetlust van, maar dat is tenslotte ook de bedoeling van de behandeling: niet verder achteruitgaan en wellicht zelfs de ‘kwaliteit’ tijdelijk iets verbeteren.

Of de behandeling ook daadwerkelijk aanslaat is een andere. Het tweede doel van de behandeling, het deels vernietigen en tijdelijk ‘stilzetten’ van de kankercellen om het leven te rekken tot aan de vijfde en laatste behandelsessie, daarover kunnen we nu nog niets zinnigs zeggen. Een volgende ct-scan moet daarover uitsluitsel gaan geven.

Intussen gaat het met ons – gezien de bizarre omstandigheden – eigenlijk best wel redelijk. We genieten intens van elkaar, zijn afgelopen week (Annicks 49e verjaardag) weer even een paar dagen weggeweest en hebben daarnaast nog genoeg leuke plannen om ons op te verheugen en mee bezig te zijn, het blijft echter een ‘achtbaan’ waar je écht nooit in wil zitten. Verdriet, liefde, pijn, samen, machteloos, geluk, boos, zomaar een paar woorden die 24 uur per dag door ons hoofd gaan, maar die we gelukkig met elkaar kunnen delen en samen kunnen verwerken.

Als Annick de derde behandeling achter de rug heeft, en dan hebben we het over ergens rond de 20e  juni, gaan we, als haar fysieke gesteldheid het toelaat, een luxe camper huren en het ruige landschap van Ierland ontdekken. We hebben samen en afzonderlijk al heel veel van de wereld gezien en ontdekt, maar kwamen er twee weken geleden achter dat Ierland nog te ontdekken viel. Waarom met een camper en niet luxe in één of meerdere hotels? Met een camper hebben we ons eigen bed, toilet, douche, alles bij ons. We boeken één overtocht en als we toch besluiten in Engeland te blijven of een weekje België of Frankrijk te doen, of weer naar huis willen, kan dat allemaal. Heerlijk genieten in totale vrijheid!

Eerst nog dag twee van de tweede behandelsessie komende woensdag, maar dan maandag 4 juni… Gaan wij trouwen!

We gaan er met elkaar een feestelijke en onvergetelijke dag van maken!

Liefs, Ron, Annick & Gijs

 

17-8-2018 Update  Annick & foto’s

Lieve mensen

Toen we in april het slechte nieuws kregen zei Annick; ‘Als dit dan mijn laatste zomer wordt, laat het dan vooral een mooie zomer zijn.’ En kijk aan, wat dat betreft valt er niets te klagen. Twee hittegolven is misschien zelfs wat overdreven, maar een mooie zomer is het, mede ook omdat we die zelf zo mooi maken. 😊

Het gaat nog steeds, naar omstandigheden, redelijk. Beter dan we mochten verwachten. Annick is bezig met de 5e chemobehandeling. In april, toen de galgangkanker werd ontdekt en we een behandelplan maakten met de oncoloog, kregen we te horen dat 5 behandelingen het maximale zou zijn, maar Annick verrast de artsen met haar fysieke kracht en positieve instelling. De scans vertonen de ernstige ziekte, maar Annick zelf leeft, lacht en geniet nog voluit. In een laag tempo, maar daar is ze als ‘schildpad’ wel aan gewend. Dus als deze 5e behandeling haar nog energie/kwaliteit oplevert, is er zelfs sprake van een mogelijke 6e behandeling. Op dit moment heeft de chemo de tumor nog ’in bedwang’ wat betekent dat deze niet verder groeit. Zelfs iets is gekrompen. Uitzaaiingen op andere plekken groeien echter wel verder.

Op een bepaald moment zal de situatie veranderen – de tumor zal weer gaan groeien en energie neemt verder af – en komen we op onzeker terrein. Op basis van de biopt (een stukje van de tumor) die naar het AMC is gestuurd, blijkt dat ze niet in aanmerking komt voor experimentele behandeling in Amsterdam. Iets met mutaties die niet overeenkomen. Maar zodra de reguliere behandelingen niet meer aanslaan en ze zich fysiek nog redelijk oké voelt, kan ze nog wel een andere, alternatieve chemobehandeling krijgen. Chemo die vooral wordt ingezet bij maag-, darm- en soortgelijke kankervormen. In haar geval dus zonder garanties, maar wie weet… levert deze ook nog wat kwaliteit op. Kortom: we zien het allemaal wel en leven met de dag.

Dat doen we overigens al sinds april en er is in de tussentijd veel gebeurd.

Wat hebben we bijvoorbeeld een fantastische bruiloft gehad! Hoogtepunt in ons leven en een bezegeling van onze intense, eindeloze liefde. Even leek het erop dat alles niet door kon gaan die maandag 4 juni. In de nacht van vrijdag 1 op 2 juni kreeg Ron een zwaar hartinfarct. We hebben 112 gebeld en zijn met de ambulance naar Leyenburg gebracht, waar hij onmiddellijk gedotterd is en er ’s-nachts nog een stent in een kransslagader werd geplaatst (al in de ambulance riep hij: ‘wat er ook gebeurt, we gaan trouwen maandag!’) Gelukkig is dat allemaal goed verlopen. Heel het weekend lag hij op de hartbewaking en de mensen daar hebben er ook alles aan gedaan dat onze trouwdag door kon gaan. Maandagochtend kreeg Ron van de cardioloog te horen dat hij naar huis én zijn bruiloft mocht. De pyjama kon uit, de jacquet aan, het waren bizarre toestanden.

Na onze fantastische bruiloft hebben we allebei flink moeten bijkomen. Ron heeft een heftige fysieke klap gehad natuurlijk en een dosis medicijnen waar zijn lichaam aan moet wennen. En waren nog 2 minder urgente vernauwingen in zijn aderen waaraan hij ook nog op korte termijn behandeld moest gaan worden.

We konden na de 3e behandeling 3 weken vrijmaken tot de volgende behandeling, dus op vakantie. Onze oncoloog heeft in overleg met cardioloog kunnen regelen dat ook Ron voor de vakantie nog behandeld werd aan zijn vernauwingen. Zo gebeurde dat Annick woensdag 20 juni in het ziekenhuis aan de chemo lag terwijl 1 etage hoger Ron aan zijn hart werd behandeld. Het werd voor Ron een zware ingreep, waarbij nog 3 extra stents zijn geplaatst. De behandeling duurde veel langer dan verwacht dus Annick lag nerveus in bed met infuus in d’r arm te wachten op bericht… Gelukkig is uiteindelijk alles goed gegaan en mocht Ron de volgende dag al naar huis.

Eindelijk konden we op vakantie… Niets hadden we kunnen plannen omdat we geen idee hadden hoe alles zou verlopen. Vanwege de extra gezondheidsproblemen (Ron heeft flink last van vermoeidheid en bijwerkingen van de medicijnen) en de onzekere omstandigheden was Ierland per camper toch niet de beste keuze. We zijn heerlijk 2,5 week naar Zuid-Frankrijk gegaan: lui, lekker nietsdoen onder de bomen, boekje lezen, wijn drinken, spelletje spelen, bbq’en, ijsjes eten, zwemmen… voetbal kijken tussen de Fransozen en Belgen… Kortom we hebben heerlijk genoten van onze rust en elkaar. De heen- en terugreis waren fysiek echter wel erg zwaar, we zullen niet meer zo ver gaan rijden.

Gelukkig hebben we een boot en een stukje land in Aalsmeer, zodat we ook terug in Nederland lekker kunnen varen, kamperen, zwemmen, bbq’en, genieten en vooral ook uitrusten. We zijn allebei niet fit nu en daar zijn we dus flink aan toe. We hebben er de afgelopen tijd al veel plezier van gehad en ook de komende tijden zullen we bij mooi weer ons lekker terugtrekken daar. Het gevoel van ‘er helemaal uit zijn’ is voor ons heel erg belangrijk en onbetaalbaar geworden: geen pc, geen verplichtingen, alleen met elkaar zijn en genieten. Gelukkig blijken we dat goed te kunnen, weten we de werkelijkheid aardig te ‘parkeren’ en positief te blijven. Wat komt dat komt, maar zolang het er nog niet is kunnen we maar beter genieten van wat er wél is.

Fysiek wordt Annick wel wat moeier en neemt haar spierkracht flink af. Haar haar wordt wat dunner en haar buik ‘rommelt’ wat meer. Maar we hadden in april niet durven hopen dat ze 4 maanden later nog relatief zo fit zou zijn. Gevoelens van verdriet duiken uiteraard regelmatig op en daar geven we ook aan toe, maar verder leven we ons dagelijkse leven en hebben we veel plezier en lachen veel. Het is een rare balans tussen intense, verlammende emoties en relativering.

Het zijn nog steeds bizarre en hectische tijden voor ons en we ‘verstoppen’ ons heerlijk en zo vaak als het maar kan, in het buitenleven. Mede daardoor komen we vaak niet toe aan communiceren en ook op de vele verzoekjes tot afspraken kunnen we helaas meestal niet ingaan. We vinden dat heel vervelend maar we weten dat jullie dat begrijpen. Het is fijn te weten en te voelen dat er zo’n grote groep lieve mensen met ons meeleeft en hun betrokkenheid laat voelen en weten.

Ron fungeert uiteraard nog steeds als contactpersoon, je kunt hem bereiken via ronmatla @ live.nl en 06-11254611 (zijn vorige nummer is niet meer in gebruik!)

Enkele foto’s van de bruiloft zijn te vinden op Annicks website annick.nl

http://annick.nl/bruiloft/  – foto’s genomen door gasten

http://annick.nl/bruiloft2/  – foto’s van fotografen Bart-Jan en Barend-Jan

We wensen jullie allemaal nog een heerlijke nazomer!

Liefs Annick, Ron & Gijs

 

22-10-2018 Update  Annick, Ron & Gijs

Het ‘zomert’ nog steeds na, je zal toch maar een wens hebben..!

We denken er wel eens over na, praten er zelfs hardop over, we hebben tenslotte weinig om handen… maar het gaat ‘m niet worden. Voor een autobiografie is ons verhaal te surrealistisch en in de categorie fictie, weet de auteur de lezer en zichzelf dusdanig in de war te brengen dat beider fantasie op hol slaat en we het aldus psychologisch niet verantwoord achten. Dát boek komt er dus vooralsnog niet, maar een nieuw hoofdstuk hebben we inmiddels wel weer toegevoegd😊

Ook nú maken we weer bizarre toestanden mee, inmiddels bijna onder de noemer ‘as usual’, we houden het levendig!

Hieronder een korte update van de afgelopen periode en de huidige status:

Het wordt allemaal wel wat zwaarder. Niet gek natuurlijk, we hadden in april niet durven hopen op nog zoveel mooie maanden vol activiteit, positiviteit en relatieve fitheid. In september was het twijfelachtig of Annick nog een 6e behandeling zou krijgen. 5 behandelingen met deze zware chemo is doorgaans toch het maximale wat een lichaam aankan. In eerste instantie bleek Annick nog niet goed hersteld van de 5e kuur: ze had nog te weinig witte bloedlichaampjes kunnen aanmaken doordat de chemo een aanslag doet op het beenmerg. Daardoor was haar weerstand laag en liggen ontstekingen op de loer. Chemo is dan een te groot risico. Een week extra rust bleek genoeg om het aantal witte bloedlichaampjes op een aanvaardbaar niveau te krijgen en gaf onze fantastische oncoloog, Patricia Quarles van Ufford-Mannesse waarover in een latere update meer, groen licht voor een 6e behandeling! Wel in een aangepaste dosering, ongeveer 75% van de voorgaande. Realiteit is dat deze nog wel wat energie oplevert maar zeker niet meer zoveel als in de eerste behandelingen.  

We dienden ervan uit te gaan dat dit de laatste behandeling zou zijn. Die realiteit is keihard maar zit inmiddels ook wel in ons systeem en kunnen we handelen. Eventueel kunnen we dan nog wat experimenteren met chemotabletten maar de kans is minimaal dat deze, qua energie, enig perspectief bieden. De tumor in de lever zal dan weer groeien, energie neemt af, uiteindelijk zal de lever nauwelijks tot niet meer functioneren, Annick zal nog meer vermoeid raken en uiteindelijk bedlegerig worden… Ja, we kennen het verloop en realiseren ons het onvermijdelijke. Een geruststelling is dat Annick – behalve vermoeidheid – geen nare klachten zal hoeven hebben als pijn, benauwdheid, functie-uitval of noem maar op, zoals zich bij sommige andere nare ziektes kunnen voordoen. Pijn is prima te controleren. Het maakt dat Annick tot nu toe niet bang is voor wat gaat komen, ze is daar redelijk rustig onder. 

In de tussentijd en laten we dat vooral niet vergeten, zijn we ook enorm aan het genieten! We hebben de afgelopen weken méér dan genoten van het prachtige (na)zomerweer (Annick wordt hier regelmatig voor bedankt), het buiten zijn, varen, terrasjes, onze ‘stammtisch’ bij Duinoord in de Reinkenstraat, maar vooral ook van elkaar; ons gezinnetje, hoe heerlijk burgerlijk óók!

De laatste tijd echter, maakten we ons ook zorgen om de gezondheid van Ron. Je zou denken: na zijn hartinfarct zijn 4 stents geplaatst, slikt hij 9 verschillende medicijnen voor optimale bescherming, hém kan niks gebeuren. Maar sinds zijn infarct begin juni is het alleen maar slechter gegaan. Ron werd steeds moeier en moeier. Ja, zijn lichaam moest wennen aan de medicijnen, dat snapten we. En hij had een flinke klap gehad van het hartinfarct, dat moest herstellen. En Ron is niet bepaald een stilzitter, dus deed hij vast te veel… Zo werd ons verteld. Vol geduld wachtten we op het moment dat hij zich weer wat fitter zou gaan voelen. Het viel hem zwaar de afgelopen maanden, waarin hij natuurlijk al genoeg op zijn bordje had liggen met zijn zorg voor Annick en zijn hartklachten. En het werd erger. De laatste weken was hij zelfs misselijk van vermoeidheid – tot overgeven aan toe, had totaal geen eetlust meer. Zelfs een biertje of zijn favoriete jägermeister raakte hij niet meer aan en dan is er iets goed mis!

Maandag 8 oktober lieten we samen bloedprikken in het ziekenhuis. De volgende dag hadden we een afspraak bij de oncoloog om het vervolg te bespreken. Spannend. Zou een 7e behandeling er dan toch ook nog in zitten? Of komen we nu echt op onzeker terrein, begint de winter en bevinden we ons al op glad ijs? Je verzint het niet, maar terwijl we in de auto zitten op weg naar het ziekenhuis voor deze afspraak, wordt Ron gebeld door zijn cardioloog. Hij zet de auto langs de weg. De cardioloog vertelt hem dat hij onmiddellijk moet stoppen met 4 van zijn 9 medicijnen. Want zijn bloed vertoont zeer verontrustende leverwaarden. Het lijkt erop dat de medicijnen zijn lever ernstig aantasten. De volgende ochtend wil hij Ron verder onderzoeken en wordt deze waarschijnlijk opgenomen. Verbijsterd en stil rijden we door naar het ziekenhuis. 

De bloedwaarden van Annick waren relatief oké. Haar lichaam was redelijk hersteld van de 6e behandeling. Ze slaapt gelukkig nog goed én vooral uit, tegenwoordig wordt ze ’s ochtends pas wakker tussen 11 en 12 uur. Daarna en mede daardoor is de kwaliteit van leven nog prima, zolang ze daarnaast ook maar rustig aan doet. Aan het einde van de middag tussen 16 en 18 uur gaat ze dan vaak ook nog even liggen om de avond ontspannen door te kunnen brengen.

Op basis van de onverwacht positieve bloedwaarden én de fysieke c.q. psychische gesteldheid heeft de oncoloog, in samenspraak met Annick, besloten dat een 7e behandeling met wederom 75% dosering door Annick te verdragen is. Wat een ongelofelijke opsteker! Brut gezegd: weer een maand extra! Lastig om uit te leggen hoe dat voor ons voelt, maar we kijken naar elke dag uit, er zeker niet tegenop, we tellen niet af, maar tellen op. We maken herinneringen en bovenal elkaar elke dag opnieuw blij en heel erg gelukkig!

Tijdens hetzelfde consult bij de oncoloog kwam ook het verontrustende telefoontje onderweg van de cardioloog ter sprake. Zij keek, uiteraard na toestemming, in Ron zijn dossier en naar zijn bloedwaarden die inderdaad dusdanig verontrustend waren dat zij terplekke een echo-en aanvullend onderzoek inplande ‘om zaken uit te sluiten’. Leverwaarden waren op dat moment bijna overeenkomstig aan die van Annick! ‘Het zal toch niet dat Ron ook…’

Zo gebeurde dat we woensdag 10 oktober – exact een half jaar na het slechte nieuws in april – samen weer een ziekenhuisdag hadden. Annick voor de 1e chemo van haar 7e behandeling, Ron elders in het ziekenhuis voor verder onderzoek naar zijn lever. Uiteindelijk is gebleken dat een combinatie van medicijnen zijn lever de afgelopen maanden langzaamaan buitenspel hebben gezet. Deze is flink aangetast en werkt niet goed meer. Gelukkig is er (nog) geen onherstelbare schade aangericht. En gelukkig vertoont de echo een – voor Ron z’n leeftijd – verder gezonde lever. Hij behoefde niet te worden opgenomen, maar mag 4 medicijnen niet meer slikken. Daarmee loopt hij wel risico op hoge bloeddruk en andere ongemakken, maar dat is op dit moment minder belangrijk. Zijn herstel zal maanden duren, met vooral veel rust. Hopelijk wordt zijn vermoeidheid gauw minder extreem, evenals zijn misselijkheid. 

Annick vindt het weliswaar ontzettend lief hoe Ron zich inleeft in haar ziekte, maar om nou zelf zijn eigen lever te beschadigen om te weten hoe het voelt gaat haar toch wel iets te ver.

In de tussentijd gaan we allebei in schildpaddentempo, positief verder en genieten we samen van en met elkaar! Misschien zit er – tussen of na Annicks behandelingen, Rons controles en Annicks ct-scan – zelfs binnenkort nog een vakantie aan te komen…. We houden jullie op de hoogte.

22-10-’18:
Annick heeft inmiddels de 2e behandeling(dag 8) van de 7e kuur achter de rug. Met tot nu toe niet het beoogde resultaat, Annick is erg moe en de kuur heeft nog weinig energie opgeleverd, we hopen dat dit zich de komende dagen nog enigszins verbetert. Ron voelt zich iets beter, bloedwaarden geven aan dat, na het stoppen met een aantal medicijnen, de lever zich probeert te herstellen, in ieder geval niet verder verslechtert. Ondertussen zijn we inderdaad aan het bekijken of we nog in staat zijn aankomende week een dag of 10 met z’n drieën op pad te gaan.

Liefs, Ron, Annick & Gijs

Eerdere updates kun je teruglezen op Annicks website www.annick.nl/updates

Haar creatieve uitspattingen zijn overigens ook te vinden/lezen/delen via deze site. www.annick.nl

Deel deze pagina
  • 82
    Shares